Team

Więzienie to miejsce do którego chyba nikt z nas nie chciałby trafić. Niewielkie cele, w których przebywa nierzadko po kilka osób, prawie całkowite pozbawienie możliwości kontaktu ze światem zewnętrznym oraz samotność, to elementy, które nie umilają z pewnością więźniom życia.

Zakłady karne dla osób więzionych po raz pierwszy, dla recydywistów, dla młodocianych, dla kobiet, otwarte, półotwarte, zamknięte – to podział, o którym większość osób nawet nie słyszała. Naszą świadomość i poglądy dotyczące więzienia kształtują najczęściej filmy fabularne. Spektakularne ucieczki, pracochłonne podkopy, pozbawione dostępu światła, brudne i zaniedbane cele, niezbyt częste widzenia, pilniki lub tarcze diamentowe starannie ukryte w pachnącym cieście czy takim wykwintnym daniu jak ryba po grecku i wielodniowe, nocne piłowanie krat, to obraz zakładu karnego serwowany nam przez media. Tymczasem coraz rzadziej słyszymy o niebezpiecznych przestępcach, którym udało się uciec. Nadzór nad skazanymi przejęły bowiem skomplikowane systemy alarmowe kontrolowane przez człowieka. W dzisiejszych czasach każde więzienie przypomina elektroniczną twierdzę, którą opuścić można tylko po odsiedzeniu zasądzonej kary. Zmieniły się też warunki, w jakich żyją więźniowie. Coraz częściej, szczególnie ci, skazani za mniej groźne przestępstwa, mają do dyspozycji telewizor, a nawet multimedialne konsole, gry samochodowe, logiczne czy dvd. Wielu osadzonych podejmuje też pracę poza zakładem, mimo nikłych zarobków. Pozwala to jednak choć częściowo wrócić im do normalnego życia.